Reizen door Bosnië

De eerste week van maart was het projectweek. Een projectweek wordt georganiseerd door één of meer leerlingen voor een kleine groep (meestal 6 tot 12) om voor vijf dagen ergens in Europa een project te doen met een focus op of vrijwilligerswerk, of sport, of cultuur. Vorig jaar was ik in Palermo (Sicilië) voor een project over de maffia, waarin we met verschillende organisaties die tegen de maffia vechten hebben gewerkt en ook een dag bij een soort buitenschoolse opvang voor kinderen van moeilijke sociale achtergronden hebben geholpen. Ik heb toen veel geleerd over de strijd tegen de maffia de afgelopen 40 jaar en de invloed die de maffia nog steeds heeft (nu meer door corruptie en politieke invloed). Tegelijkertijd is het ook heel leuk dat je in een projectweek ergens heen gaat waar je nog niet bent geweest, en het was geweldig om het zuiden van Italië te ervaren. Sicilië is totaal verschillend van de regio van Trieste, en niet alleen als het gaat om het heerlijke fruit en het Siciliaanse dialect, maar ook wat betreft de mensen. Op de een of andere manier lijken ze meer ‘echte Italianen’: veel uitbundiger en warmer dan in het noorden en met zoveel passie verkopen ze tomaten!

Dit jaar ben ik naar Sarajevo, Bosnië gegaan (voluit Bosnië-Herzegovina). Als ik in één woord zou kiezen om mijn indruk te beschrijven is dat denk ik ‘schokkend’. Als eerste was ik geschokt in de bus om te zien dat bijna een jaar na de grote overstromingen in Bosnië de oevers van de rivieren nog steeds bezaaid zijn met afval dat is blijven haken in de struiken en bomen. Vervolgens was ik geschokt om te zien dat bijna alle huizen beschadigd waren en dat ook in de buitenwijken van Sarajevo de gebouwen niet in goede staat zijn. Ik was in eerste instantie geïntimideerd door het kille grauwe uiterlijk van de stad. De taxichauffeur (die software development had gestudeerd) zei: ‘Tourists say they want to come back to Bosnia, but all I want to do is leave.’ Pas toen we in het centrum van Sarajevo kwamen zag ik hoe mooi en ook levendig de stad is, vooral het oude Ottomaanse deel. Er is echt een ongelooflijk rijke mix van culturen en religies, en bovendien heerlijk eten!

Bosnië’s onafhankelijkheidsdag is op 1 maart, maar die wordt niet overal gevierd omdat het land nog steeds verdeeld is in drie groepen (Bosniaks, dat zijn de Bosnische moslims, Servische Bosniërs, en Kroaten). In de ‘Republiek van de Serviërs’, wat het oostelijke deel van Bosnië inneemt, wordt de onafhankelijkheidsdag bijvoorbeeld maar in een paar plaatsen gevierd. Eén van die plaatsen is Srebrenica, en daar zijn we die dag heen gegaan. We gingen eerst naar het herdenkingscentrum van de genocide in Potocari (wat een paar kilometer van Srebrenica zelf is) recht tegenover het hoofdkwartier van de Dutchbat. De directrice van het herdenkingscentrum komt zelf uit Srebrenica en haar familie was tijdens de gebeurtenissen in juli 1995 in de stad. Ze gaf ons een uitgebreide uitleg over de geschiedenis en ook over wat er sindsdien gebeurt is, terwijl we door het hoofdkwartier van Dutchbat liepen. Dit was pas echt schokkend, om tussen de 8000 graven te lopen en dan tussen de grote loodsen waar nog steeds de graffiti van de Nederlandse soldaten te zien is, en de plaats waar duizenden vluchtelingen van Srebrenica heen kwamen om gered te worden maar uiteindelijk niet gered werden. Het was erg heftig, met name voor het Bosnische meisje in onze groep en het meisje uit Servië, terwijl de anderen in de groep verbaasd waren om te horen dat Nederland ook een rol had in dit drama (toen de directrice erachter kwam dat er een Nederlander in de groep zat, voegde ze er snel aan toe dat Nederlanders wel erg welkom zijn in het herdenkingscentrum en dat ze niks tegen Nederlanders hebben). Vervolgens gingen we lunchen in Srebrenica zelf en toen we terugliepen van het restaurant naar de busstop realiseerde ik me pas hoe klein het stadje is, eigenlijk maar een paar straten in de vallei tussen twee heuvels en de moskee in het midden was één van de weinige gebouwen die er goed uitzag. Bijna alle huizen waren nog steeds deels verwoest en leken vaak onbewoond. Toch woonden er waarschijnlijk mensen, want er hing kleding  buiten  te drogen. Het zag er zo triest uit, en dit was schokkender dan alle gruwelijkheden van de genocide zelf. Het leek of er in 20 jaar niks was veranderd, niks opgeknapt, geen vooruitgang, alleen een dood stadje waar mensen toch proberen te leven in een hopeloze, uitzichtloze situatie. En als ik denk aan wat de taxichauffeur zei, lijkt dit gevoel verder verspreid te zijn dan alleen in Srebrenica. Besma, de Bosnische organisator van onze projectweek, vertelde me dat ze graag in Bosnië zou blijven om dingen te verbeteren maar er is zoveel corruptie, economische en politieke chaos, en weinig vooruitgang, dat ze alleen in het buitenland echt een mogelijkheid ziet om wat te kunnen bereiken.

We zijn ook een dag naar Mostar gegaan in het zuiden van Bosnië-Herzegovina. In de bus reden we langs de rivier en het landschap was heel mooi, net als de oude stad van Mostar (ook met sterke Ottomaanse invloed). Mostar is erg toeristisch en lijkt relatief welvarend, al is ook die stad verdeeld in twee delen, tussen de Bosniaks en de Kroaten. Natuurlijk zijn we toen ook het UWC in Mostar gaan bezoeken en ik heb mijn jaargenoten en ook mijn eerstejaars ontmoet wat heel gezellig was. Het is ontzettend interessant om te zien hoe een ander college (ik bedoel hiermee het Engelse woord college) eruit ziet en hoe de dingen daar werken. We hebben bijvoorbeeld lang gesproken over de UWC spirit en tegenstellingen tussen wat de leerlingen willen en de administratie, wat ook in hun college veel aan bod was gekomen, maar ook over de verschillen tussen onze colleges en de andere UWCs. Het feit dat ze ook geen campus hebben is een grote overeenkomst, maar aan de andere kant kunnen wij Duino als dorp onze campus noemen, terwijl  zij echt in een stad wonen. Dat maakt wel een verschil, vooral omdat ook in Mostar nog veel overblijfselen van de oorlog zijn zoals grote verwoeste gebouwen.

Aan het einde van de projectweek bleef een aantal van ons nog in Sarajevo voor lang weekend (projectweek eindigt op woensdag maar je hebt tot maandag vrij). Ik was met twee eerstejaars in een appartementje waar we lekker konden koken met verse ingrediënten van de markt, uitslapen en gewoon eventjes een vakantiegevoel hebben, maar ook nog wat meer van Sarajevo zien (en heerlijke baklava eten!). En toen weer 12 uur in de bus terug naar Duino.

Sinds projectweek is er een hele fijne sfeer in Duino, en ook de zon! Ik heb eigenlijk niks meer te doen (deze week ook Italiaans mondeling examen gedaan) tot de examens in mei en dat voelt heel vrij en relaxt. De eerstejaars krijgen ondertussen meer en meer werk. Vorig weekend was er ook de derdejaars reünie waarbij zo’n 20 tot 30 derdejaars terug naar Duino kwamen. Een rare ervaring omdat het lijkt of twee werelden (die van vorig jaar, en dit jaar) elkaar tegenkomen, maar ook erg leuk. Vooral omdat veel van hun in London studeren en daar heel blij lijken te zijn. Ik heb bijvoorbeeld veel gepraat met een derdejaars die nu in SOAS studeert (ja die naam klinkt raar in het Nederlands, maar het staat voor School of Oriental and Asian Studies) en zij is daar zo enthousiast over. Het klinkt echt als een universiteit voor mij: progressief, modern, internationaal, kleinschalig, met protesten elke week en verenigingen zoals de ‘Palestinian society’, of ‘Feminist anti-kapitalist vegan society’ (het is ook een beetje hippie J ) en met een organic shop en fantastische mogelijkheden voor stages, zij gaat bijvoorbeeld naar Egypte en Palestina toe volgend jaar! En nu is het alweer lente en zijn er nog maar twee maanden over, wauw.

Advertisements

Februari in Duino

Februari in UWC Adriatic, februari in Duino. We hebben een paar dagen Bora ervaren, de sterke Adriatische wind waarbij je letterlijk weg wordt geblazen en moet vechten om vooruit te komen. Heel koud, maar ook leuk om mee te maken! Gelukkig kwam daarna de zon weer naar buiten zodat we weer gewoon op het balkon in de zon konden lunchen. Wel zo typisch dat in een van de koudste weken het de culturele week van de “heetste” cultuur was: de Afribbeans, oftewel Afrika en de Caraïben.

Elk jaar zijn er drie culturele weken: in mijn eerste jaar had ik Occidental, Eastern European en Latino Week, in december was er de Italian Week en in maart is er de Middle-Eastern/Asian Week. Deze weken geven de mogelijkheid om iets van de culturele identiteit te delen met de rest van de school: meer dan de gegeneraliseerde stigma’s. Vooral met de culturen die verder weg zijn van Italië en het Westen, zoals Afribbean. Zo’n week bestaat normaal gesproken uit een trailer voor die week waarin de culturele groep zichzelf introduceert (met veel zelfspot), activiteiten (zoals dansworkshops of spelletjes), films, presentatie(s), een show en een “taster session” (verschillende gerechten proberen): allemaal natuurlijk van die bepaalde cultuur. De latino week vorig jaar was echt geweldig, omdat ze dit allemaal hadden en zoveel meer van hun cultuur lieten zien dan alleen zingen, dansen en gezelligheid. Er was aandacht voor zowel de geschiedenis als de grote sociale problemen. Ik hoopte dat de Afribbeans ook aandacht zouden geven aan deze dingen omdat dit misschien wel de culturele groep is die het meest vast zit in stereotypes, en hoewel de week vrij rustig begon, was het uiteindelijk nog beter dan de Latino week!

Er was een dansworkshop (want echt, die Afribbeans kunnen belachelijk goed dansen en heupen schudden), spelletjes middag, films zoals the Lion King, Hotel Rwanda en eentje over Bob Marley, een presentatie over kolonisatie door de Oegandese eerstejaars en het proeven van verschillende Afrikaanse en Caraïbische gerechten. Maar het toppunt was toch wel de show op zaterdagavond, die begon met een indrukwekkende acapella versie van The Cirle of Life (opening nummer van de Lion King). En de hele show liet zoveel zien, ik kan het niet laten om een korte opsomming te geven: een sterk en ontroerend stuk toneel over de slavernij in de Caraïben (“Why did you make me black Lord?”), een traditionele Afrikaanse dans, een verhaling over de oorlogen tussen verschillende stammen in Afrika, een traditionele Caribbean dance (“not just booty shaking”), een grappige act over de kerk in de Caribbean (“praise the Lord! Hallelujah! Amen! Amen pastor!”), een act over verschillende accenten (aangezien sommigen worden gevraagd wat hun moedertaal is terwijl ze gewoon Engels praten) van Barbados, de Bahamas, Jamaica en Nigeria (je verstaat er echt niks van!), een dubstep: een half gezongen/ half gesproken lied over problemen van de jeugd in de Caribbean zoals prostitutie, stelen, geweld en drugs. Verder was er een stuk over de perceptie van Afrika (met de boodschap dat er meer is dan “verhongerde baby’s en aids”, maar ook goede wegen en goede scholen bijvoorbeeld), en met hetzelfde idee ook een lied “Africa for Norway” (namelijk dat Noorwegen het zo koud had en dat het nu Afrika was die hun zou helpen), vervolgens nog een moderne Caribbean dance battle tussen eerste en tweede jaars, een gedicht over de Arab spring, een lied over vrijheid en als laatste Waka Waka. Al met al een fantastische show, die ontroerend, grappig en mooi was.

De emotie rollercoaster in het college gaat zoals gewoonlijk door met serieuze en heftige announcements in assembly (=wekelijkse bijeenkomst van de hele school met korte en langere aankondigingen/presentaties). Eén over seksueel geweld naar aanleiding van Valentijnsdag en één van de Jordaanse eerstejaars over de gevangen Jordaanse piloot die ISIS heeft verbrand; de wereld blijft vol gruwelijkheden en problemen.

Wat is er verder in februari in Duino? Alle Internal Assessments (IAs) (vergelijkbaar met schoolexamens: lange essays, voor elk vak) komen deze week tot een einde. Een raar idee, maar ook wel iets om trots op te zijn: na Extended Essay en een essay en presentatie voor Theory of Knowledge is ook mijn onderzoek naar de Israëli invasie van Libanon in 1982, mijn onderzoek naar het wel of niet bestaan van moraliteit, mijn essay over integratie in Italië, mijn verschillende biologische experimenten, mijn essays voor Engels en mijn onderzoek naar Sudoku’s af. Gewoon helemaal af! Het enige wat er dan nog is, zijn de examens. En om die reden hebben we volgende week de “trials”, twee weken van examens om te oefenen voor mei. En daarna project week (ik ga naar Sarajevo, Mostar en Srebrenica!) en dan is het alweer maart en lijkt de tijd toch vreselijk snel te gaan.

PS: Ik realiseer me dat mijn Nederlands er echt op achteruit is gegaan, dus bij deze sorry voor de Engelse woorden, de spellingsfouten, de extreem lange zinnen en een rare structuur.

 

Syrische vluchtelingen in Libanon

Zoals ik in mijn vorige post al kort noemde ben ik afgelopen zomer voor een paar weken naar Libanon geweest. Mijn tweedejaars uit Libanon had een project georganiseerd in een Syrisch vluchtelingenkamp in haar dorp, en samen met twee anderen van mijn school zijn we daar voor een paar weken geweest. We hebben met de kinderen gespeeld, gezongen, gedanst en ze ook Engels geleerd.

Nu zijn we een fundraising actie begonnen om geld op te halen zodat ze naar een echte school kunnen. Op deze website staat meer informatie, en ook een mooi filmpje van onze tijd daar. https://www.indiegogo.com/projects/school-tuition-fees-for-25-syrian-children/x/9373696
Ik zou het erg fijn vinden als jullie wat konden doneren en/of de link delen met vrienden/familie/kennissen.

Bedankt!

Lebanon syrian flag

Kerstvakantie

Het is kerstvakantie van het tweede en laatste jaar van mijn UWC avontuur. De gebeurtenissen, ervaringen, emoties en gedachten van de afgelopen maanden en het hele eerste jaar zijn te talrijk om opgeschreven te worden. Wanneer ik namelijk de keuze had tussen het opschrijven van bijzondere ervaringen of nog meer, nieuwe ervaringen opdoen koos ik altijd voor het tweede. Ik weet niet of ‘ervaringen’ echt de goede vertaling is van experience; de zogenaamde UWC experience bestaat uit alle unieke en bijzondere momenten van alledag die jouw wereld zoveel meer maken dan die al was: groter, mooier, anders. Helaas ben ik dus waarschijnlijk veel vergeten van al die gelukkige kleine momenten of juist hele grote indrukwekkende gebeurtenissen; maar nu, in de rust van het ouderlijk huis, neem ik toch de tijd om wat op te schrijven.

Om even terug te komen op vorig jaar: het was prachtig, alles. Er was zoveel om op te nemen en om te ontdekken, ik voelde me echt verrijkt en tegelijkertijd meer bewust van wie ik als persoon al was. Ik heb zoveel als ik maar kon gedaan, gesproken en ervaren. Je wereldvisie en mentaliteit krijgen de kans om veranderd te worden, of zich uit te breiden. Maar uiteindelijk is het mooiste de hechte band die je maakt met mensen. Je nieuwe vrienden met wie je eindeloos kunt praten en die op de een of andere manier jou meer begrijpen dan jij zelf soms doet, maar ook de vrienden die je weinig spreekt maar toch veel om bent gaan geven. Op de laatste dag, de dag van afscheid, heb ik meer emoties gevoeld dan dat ik tot nu ooit heb ervaren. Ik heb nog nooit zo hard gehuild en zulke dikke knuffels gegeven; maar ik ben erg dankbaar voor al die tranen, want ze zijn het resultaat van hoe ongelooflijk mooi het allemaal geweest is.

In de zomer krijg je vervolgens de tijd om het allemaal te verwerken, je stapt weer uit de bubbel en realiseert je dat er nog een hele wereld is buiten UWC. Ik ben ook drie weken in Libanon geweest met twee andere eerstejaars bij mijn Libanese tweedejaars om in een klein vluchtelingenkamp in haar dorp met Syrische vluchtelingen te zijn. We speelden met de kinderen en zongen en dansten en leerden ze Engels. En met de volwassenen dansten we ook en dronken we thee en spraken over Syrië en films en muziek. Ook hier viel het afscheid zwaar en was ik weer verrast maar ook dankbaar om een hechte band te hebben gecreëerd.

Het derde semester (het eerste van je tweede jaar) is datgene met veel werk, heel veel werk. Een Extended Essay (EE), aanmeldingen voor universiteiten, en heel veel schoolwerk: essays, toetsen, presentaties, essays, essays, toetsen, lab report, essays, toetsen. Het extended essay is een essay van 4000 woorden vergelijkbaar met het Nederlandse profielwerkstuk, waarin je je eigen onderzoeksvraag moet beantwoorden. In mijn EE, geheten ‘The role of language in US and British news articles in constructing the discussion to invade Iraq early 2003’ keek ik naar hoe The New York Times en The Guardian de situatie rondom Iraq in 2003 representeerden en zaken beïnvloedden (de macht van de media, media propaganda, etc). Aanmeldingen voor universiteiten viel ook niet mee: zowel door het werk dat je in de aanmelding moet steken (essays) als door de identiteitscrisis die eraan gepaard gaat en alle twijfels over wat je nou eigenlijk met je leven gaat doen. Ik heb me uiteindelijk in Engeland aangemeld (één aanmelding voor vijf universiteiten) voor de studie ‘Development Studies’, een interdisciplinaire studie over de ontwikkeling van landen (een mengeling van sociale aardrijkskunde, economie, sociologie, internationale betrekkingen en ook environmental studies). Ook ga ik me nog in Nederland aanmelden, en heel misschien toch nog een tussenjaar: dus  ik heb nog niet honderd procent besloten wat ik wil volgend jaar.

Naast het werk, de praktische dingen die gedaan moeten worden, is het ook een compleet andere ervaring om een tweedejaars te zijn in de school community. De tweedejaars maken namelijk de community, zij zetten de toon en de sfeer en het gemeenschapsgevoel; degenen die dat vorig jaar voor ons deden zijn weg, en nu is die taak aan ons. De afwezigheid van sommige tweedejaars, mensen die ik erg bewonder en mij zoveel hebben laten zien en geleerd maar ook gewoon goede vrienden zijn, is in het begin moeilijk. Zeker als er dan ineens allemaal jonge, onwetende eerstejaars “in hun plaats” zijn. Een tea party, of een avond met muziek is zo erg hetzelfde, maar toch heel anders dan vorig jaar. En als ik mijn eerstejaars als een generatie vergelijk met mijn tweedejaars denk ik: minder bohémiens, hippies en uiteenlopende persoonlijkheden, maar meer een technologische, individualistische mentaliteit. Maar dit is natuurlijk wel generaliserend, sommige van mijn beste vrienden zijn eerstejaars: mijn kamergenote is een eerstejaars uit Mexico en we hebben een perfecte klik.

UWC biedt ook heel veel mogelijkheden: ik ben deze term naar twee conferenties geweest. Eén in Arezzo, Toscana, een Italiaanse conferentie waar we met ongeveer 30 aan meededen en waar we vooral de ‘echte’ Italiaanse cultuur hebben geproefd: het landschap, de gebouwen, het eten en het licht (het licht is er zo mooi!). De andere conferentie was in een international boarding school in Zuid Duitsland (bij het meer van Constance) met leerlingen van verschillende kostscholen in Europa en ging over Sustainable Consumption; hier waren we met vier leerlingen en drie leraren. Bij deze laatste was het teleurstellend hoe weinig de andere leerlingen echt gaven om duurzaamheid, terwijl het ons ook weer deed beseffen dat ook daar UWC bijzonder in is, dat mensen toch om de idealen geven. Dit was vooral fijn om te realiseren in een tijd dat UWC in een soort existentialistische crisis zit: waar moet het heen met de beweging? Daar is ontzettend veel discussie over geweest: is er nog wel genoeg idealisme in UWC, hoe zit het met zelfbetalende leerlingen en met de grote verschillen in rijkdom tussen de aparte scholen, hoeveel vrijheid/verantwoordelijkheid moeten de leerlingen krijgen, wat is het ideale model van een college: waar willen we heen?

Het derde semester was een zwaar semester, maar ook vol mooie leuke momenten, lachen, zingen, dansen, praten, zwemmen en nog veel meer. Het volgende semester is het laatste, met nog een aantal essays afmaken en dan alleen nog de examens. Maar waar ik vooral naar uitkijk is om echt tot het einde nog volop te genieten van de mensen en de plaats en zoveel mogelijk belevenissen mee te nemen. Gelukkig nieuwjaar!

Elke week wat

Hallooooooo, ik leef nog! Ik leef meer dan ooit zelfs. Maar na mijn laatste blog ergens in oktober geloof ik, was er helemaal geen tijd voor een blog. Ik wil niet een groot gat laten tussen oktober en februari, dus ik zal in deze blog kort samenvatten wat er daarna dan precies gebeurd is (voor zover ik het kort kan houden). Eerst occidental week, de eerste van zes culturele weken die je in de twee jaar meemaakt. Allemaal activiteiten gelinkt aan de westerse cultuur, met als highlight de show, die na veel werk en stress wel heel erg leuk was. Het weekend erop kwamen mijn ouders, broer en zus langs in Duino en het was zo leuk om ze alles te laten zien! Want je moet eigenlijk hier geweest zijn om echt te kunnen begrijpen hoe het leven hier is. Op de maandagochtend gingen ze weer terug naar Nederland, en twee dagen later ging ik naar Slovenië voor long weekend, onze korte vakantie. Vier dagen lang met een groep van 8 meiden even helemaal weg van college en genieten van de prachtige omgeving en rust. Het was fantastisch! Het weekend daarna heb ik vijf uur geholpen met koken voor een Indian dinner. Het was namelijk Diwali festival dus met een stuk of vijftien mensen werd er heel veel gekookt en met zo’n dertig mensen een hele gezellige en lekkere avond gehad! En toen was er eind november de EE show, een show van de eerstejaars voor de tweedejaars, om te vieren dat het Extended Essay af is. Er was ontzettend veel tijd en werk gestoken in deze show en dat leverde ook een hoop stress op maar uiteindelijk hadden we wel een fantastische show neergezet. De weken voor de show was het dan ook druk met rehearsals, zelf zat ik in vier dansen: een bollywood dans, een ballet, een dans op het nummer you’re the one that I want (van Grease) en een “gangsta act”, een dans op het nummer soldier boy, omdat Simon van de Cayman Islands gewoon zo typisch is, hoe hij loopt, hoe hij praat, en met z’n zestien petten, dat hij gewoon echt in zo’n dans moest zijn. Maar er was ook een elektronische hip hop dans, de traditionele striptease, een Caribbean dans, k-pop en veel en veel meer. Aan het einde van de show, werd er een pinata open geslagen zodat de tweedejaars konden ontdekken wie hun EE friend was (die hun brieven en taartjes en meer hadden zitten sturen). Er was zoveel blijdschap, echt heel mooi. Maar dit weekend was toen niet voorbij, want zowel op zondag als op maandag was een goede vriendin jarig (beide wonen in Ples, mijn residence) en hier op het college is verjaardagen echt een big deal. Het is niet dat je een feestje organiseert en mensen uitnodigt, nee, je vrienden maken het de mooiste dag van je leven, iedereen feliciteert je, er wordt een feestje vóór jou georganiseerd, je krijgt verspreid over de dag bloemen of briefjes of lekkers van mensen. Maar goed, dat is dus wel veel werk voor de vrienden die dingen regelen, maar het waard. Het is één van de mooiste dingen hier op college: hoeveel iedereen om elkaar geeft. Het weekend daarop was er Duino night orienteering, een grote speurtocht waar bijna het hele college aan meedeed. In je tutorgroup (mentorgroep) moest je zoveel mogelijk “punches” halen. Misschien klinkt een speurtocht kinderachtig, maar geloof me, het was intensief, fanatiek, en zo leuk! En de dag daarop was er een Amnesty International Write for Rights marathon. De hele dag konden mensen langskomen om brieven te schrijven voor verschillende zaken van een mensenrechtenactivist tot politieke gevangenen tot homorechten in rusland. Het weekend daarna Sinterklaas gevierd met de Nederlanders, maar tot mijn grote verassing vieren ze in deze regio ook San Nicolo! Dus er was ook op de piazza hier gezelligheid en muziek 🙂 Die zaterdag was ook de Eastern European Week, de tweede culturele week, ook weer met een hele leuke show. En zoals bij Occidental Week alle gasten een karakter van de westerse cultuur hadden gekregen, zo was ik voor Eastern European week Moeder Theresa (waarvan ik toen pas erachter kwam dat die uit Albanië kwam). En dit weekend was alweer het laatste weekend van first term. Maar geloof me dat dit slechts een paar highlights zijn van wat mij bezig heeft gehouden. Wat me het meest bezighield, was dat mijn kamergenoot ernstig ziek werd en terug naar huis ging. Eerst werd ze ziek dat ze gewoon niet meer uit bed kon komen en naar Mongolië ging om door haar eigen dokter onderzocht te kunnen worden en kwam ze twee weken later weer terug. Ze leek beter, maar al heel snel was er een veel groter probleem, namelijk dat ze haar geheugen kwijt aan het raken was. Ze kon zich niet meer herinneren waar ze een kwartier geleden over gesproken had of waar ze heen was geweest. Heel eng, dus vanzelfsprekend moest ze terug naar huis, om goed onderzocht te kunnen worden. En toen was ik dus zonder kamergenoot. Nari (uit Mongolië) en ik waren ontzettend hecht als kamergenoten en ze is echt een heel bijzonder persoon, heel lief, heel caring en op een bepaalde manier ook wijs. Niet veel mensen kenden haar goed, maar de mensen die haar kenden, daar maakte ze een grote impact op.  Maar ik bleef niet lang in mijn kamer, want er is een meisje op college die een heel ingewikkeld verhaal heeft en eigenlijk helemaal niet past op UWC, die echt niet op haar kamer kon blijven omdat haar kamergenoten dat gewoon niet uithielden. Zij moest dus wisselen en kwam op onze kamer en omdat niemand gewoon echt kamergenoot met haar wil of kan zijn, ging ik naar een kamer van een tweedejaars, wiens kamergenote twee maanden eerder weg was gegaan. Dus toen was ik net voor de kerstvakantie verhuisd, wel nog steeds in dezelfde residence gelukkig. 

Dus tja, dit is een kort overzicht van end of first term, ik hoop snel verder te kunnen gaan met second term, met wat er op dit moment gaande is, want er is nog steeds elke week wat, en het kamergenotenverhaal krijgt nog een heel lang staartje!

Veel liefs,
Agnes

Ninja game and other college traditions

Van de 132 ninjas waren er na een week nog minder dan tien over. Het spel was nog nooit zo dodelijk: the Ninja Game. Een jaarlijks terugkerend fenomeen waarbij iedereen die zich opgeeft een target heeft die hij/zij moet vermoorden. Dit kan op twee manieren: geheel in zwart gekleed en met het gezicht bedekt een zwarte sok om iemands nek doen, of midden in de nacht een rood lint om iemands bed binden. Wanneer je je target hebt gedood, wordt zijn slachtoffer jouw nieuwe slachtoffer. De eerste dag gingen heel veel mensen al dood, ik helaas ook, en na twee dagen waren er vooral de professionele ninja’s over en werd het spel heel fanatiek. Je herkent degenen die nog leven aan hun extreme paranoia. Mensa (de kantine) was de eerste paar dagen een massamoordplek, en blijft een gevaarlijke plek. De killings worden steeds spectaculairder en sensationeler (“Did Eugenio kill Tigran? Ohmygod, Matteo killed four people in a row! Did you hear, Jacob climbed up Scholz roof to try to kill his target.”) Een bizar spel, maar geniaal.

Nog een college tradition: EE friends. Voor de second years is deze periode ongelofelijk druk. Ze hebben allemaal IAs (Internal Assesments, een soort schoolexamens) en daarbij ook nog hun Extended Essay. Dat is een soort profielwerkstuk: een essay van 4000 woorden. Sommigen hebben in de zomer er al veel aan gewerkt maar voor de meesten is het nu een ontzettend stressvolle periode. En daarom heeft iedere second year een geheime first year van wie die eten/cadeautjes/brieven krijgt. Het idee is dat het een correspondentie wordt, de first years krijgen namelijk ook dingen terug van de second years. Mijn EE friend en ik schrijven elkaar bijvoorbeeld brieven en hebben elkaar cupcakes, taart, tiramisu of chocola gegeven. Halverwege november, wanneer het EE moet worden ingeleverd, is de EE show. Een grote show, geheel gemaakt door de primi (italiaans voor first years: engels voor eerstejaars), om het einde van de EE periode te vieren. Op deze avond komen de secondi (tweedejaars) er achter wie hun EE friend is. We zijn al begonnen met het plannen van de EE show, en na wat organisatieproblemen (want er zijn hier veel mensen die graag organiseren en/of een mening hebben) is het nu allemaal wel op gang gekomen. Maar voor ik me druk ga maken over de EE show, is er de Occidental Week! Elke term is er een national week, waarin er activiteiten zijn en een show in het thema van die culturele groep. Volgende week zijn dus de Occidentals: Noord-West Europa, Noord-Amerika en Australië.

Bijna twee weken geleden alweer was er de UWCAD Sustainability Conference, georganiseerd door leerlingen (bijna alles wordt georganiseerd door leerlingen, zo indrukwekkend en ook motiverend!). Er waren lezingen van een Italiaanse professor die expert was in het klimaat, van een onderzoeker van de universiteit van Trieste en ook een alumna van Adriatic, die nu onderzoek deed naar ‘industrial waste’. Ook waren er workshops, zoals een discussiegroep over klimaatverandering als een filosofisch probleem, waar ik na afloop niet zeker was of ik het nog wel eens was met mijn oorspronkelijke ideeën en meningen over dit onderwerp. Dan weet je dat het goede discussies waren! We hadden ook gasten van onze eigen leeftijd: leerlingen van scholen uit Monfalcone, Trieste, Slovenië en Red Cross Nordic, het UWC in Noorwegen.

Ondertussen is het koud geworden, met regen en wind. En de wind is hier hard! De gewone wind is hier hard moet ik zeggen, want er is ook de beruchte Bora (er is zelfs een wikipedia pagina voor!), een snijdende wind aan de kust van de Adriatische Zee, en die moet nog komen.

Er is zoveel meer te vertellen, en dat zal er altijd zijn, maar in het kort: ik heb het hier heel erg naar mijn zin, ik breng veel tijd door gewoon met mensen gezellig zijn (residence-hoppen = langs residences gaan om gezellig met mensen te kletsen), maar school begint ook aandacht te vragen (al een aantal toetsen en essays gehad), social service is begonnen, ik heb mijn core activities, maar doe aan veel extra activiteiten mee, ga naar presentaties en discussiegroepen, en dan moet slaap er ook nog bij.

Veel liefs,
Agnes

Peace One Day

21 september was het Peace One Day: een dag waarop er even geen conflict is en de vrede wordt gevierd. Hier op UWC vieren we dat natuurlijk ook: een dag vol met activiteiten, allemaal georganiseerd door leerlingen.

Om de dag peaceful te beginnen hadden we early morning activities: om 7 uur ‘s ochtends bijvoorbeeld yoga, hardlopen of dansen. Ik deed mee aan meditation, gedaan door Rafaël uit Mexico. Mediteren voor peace, light and love terwijl de zon opkomt: prachtig. “Peace in front of us, peace behind us, peace to our right, peace to our left, peace above us, peace below us, peace inside us. Peace for the universe, peace for all.”meditation         Residence breakfast

Daarna was er de residence breakfast, ontbijt in je residence (in plaats van de kantine) door ons zelf gemaakt. In de meeste residences betekende dat cakes en muffins en gebakken eieren en wentelteefjes enzovoort, maar Ples (mijn residence) is heel erg oud, dus vanwege brandveiligheidsredenen mochten we net dat weekend de oven en het fornuis niet gebruiken. Maar het was nog steeds heel lekker! Salades, humus, cake die niet in de oven hoefde, zelfgebakken brood 🙂

Daarna hadden we allemaal peace-workshops zoals poetry reading, discussion group about Syria, painting, een soort economisch spel over vrede en nog veel meer. Ik zat in de school building te wachten met 6/7 anderen voor mijn workshop (personal approaches to peace) maar na een kwartier wachten was de helft van de mensen, inclusief de organisatoren er nog steeds niet (later bleek dat ze de locatie hadden gewijzigd). Dus wat doe je dan, als jouw workshop er niet is? Je bedenkt gewoon ter plekke je eigen workshop! Scott (Singapore), Sneha (India), Gaby (Costa Rica), Claire (USA) en ik gingen met een gitaar een ukelele door Duino lopen langs alle andere workshops om ze te verblijden met blije, vrolijke en vredige liedjes. “The pipers for peace.

pipers for peace

Maar pas na de lunch was het echte toppunt van de dag, de grote show in Trieste waar we de afgelopen twee weken hard voor geoefend hadden. Eenmaal aangekomen in Trieste, werden we heel raar aangekeken en veel gefotografeerd; we waren dan ook wel een opmerkelijke stoet van 200 leerlingen in de meest bizarre outfits. Iedereen had namelijk zijn of haar nationaal kostuum aan. Met name de Oosterse en Afrikaanse

Scott and I - national costume

kleding trokken de aandacht: prachtig versierde en heel uitgebreide kostuums. De show zelf was geweldig. Ik heb er echt heel erg van genoten, en de mensen van Trieste ook! Er was een grote cirkel van mensen om een lege plek waar er gedanst werd. Dansen van allerlei verschillende cuturen: onder andere een Japanse vissersdans, Waka Waka, een Russische dans, een Ottomaanse dans, een Letse dans, een volksdans uit zuid-Italië. Zelf deed ik mee aan K-pop, Bollywood, Monger (een Israëlische vrouwendans, echt ontzettend gaaf om aan mee te doen!) en l’Ombelico del Mondo. Deze laatste is een college traditie en er deden meer dan 50 mensen mee.

L'ombelico del Mondo     flag march 2

Na afloop van de show, iedereen helemaal in extase, liepen we met z’n allen naar het grootste plein in Trieste terwijl we met allemaal grote vlaggen zwaaiden en een peacechant zongen. De peacechant is moeilijk uit te leggen, we waren verdeeld in verschillende groepen en elke groep zong een peace chant van één van de vijf grootste religies. Probeer je zoiets als dit voor te stellen: groep 1 (de bassen) herhaalde steeds “om mani padme hum”, vervolgens viel groep 2 in met “Lâ ilâha illâ Allâh”, daarna groep 3 erbij met “shalom, shanti” en tenslotte groep 4 met “glooo-ohohohoooh-ohohohoooh-ohohohohooria in excelsis deo”. Ik kende alleen de laatste, de anderen zijn van het boeddhisme, de islam, het jodendom (shalom) en het hindoeïsme (shanti). Op papier ziet het er chaotisch uit, maar in canon gezongen is het echt heel indrukwekkend. Ook al kon je niet precies verstaan wat er gezegd wordt, het klonk prachtig!

Rond een uur of zes vertrokken de bussen weer naar Duino, maar veel mensen bleven in Trieste voor de avond. Zelf ging ik met Douwe (mijn second year), Vadim (België), Tori (UK), Nelle (België), Alec (Finland), en Anne (Noorwegen) wat betreft second years en Chris (mijn coyear), Matisse (Frankrijk), Anders (Noorwegen), Naomi (Barbados) en Julia (Mexico) wat betreft first years, mee uit eten. Al deze namen zeggen jullie natuurlijk niks, maar voor mij betekent het veel omdat ik het zo geweldig vind dat in deze groep van 12 mensen van allerlei verschillende landen iedereen het met elkaar kan vinden. Het maakt niet uit naast wie je zit, een leuk gesprek komt er sowieso. Deze avond was ook heel leuk omdat er eens wat minder een duidelijk aanwezig first year-second year gevoel was.

Toen we de bus terug namen om 22:30 kwamen we nog drie andere UWC gezelschappen tegen en zoals wel vaker gebeurt domineerden we de bus, die driekwart vol zat met onze leerlingen. Ook buiten Duino zijn we heel aanwezig, ik weet niet of dat iets positiefs is of niet. Anyway (sorry voor de engelse woorden, kwestie van gemak), terug in Duino besloten Douwe, Vadim, Chris en ik om te gaan zwemmen in Porto (de haven). Echt een bijzondere ervaring, een moment waarin ik besef hoe gelukkig ik hier ben, en hoe goed het voelt om hier te zijn.

Deze blog is al best lang, en maar over één dag! De week ervoor was ik naar Venetië gegaan, wat ontzettend mooi en heel gezellig was. Maar zoveel meer heb ik te vertellen: CAS activities, EE friends, SEES conference en simpelweg het beschrijven van een dag hier. Voor mij is geen dag hier alledaags, maar om dat uit te leggen zal ik gewoon vaker een blog moeten schrijven. Het spijt me dat ik al drie weken niks had laten horen, maar het is moeilijk om je voor 2 uur af te sluiten van anderen als er altijd zoveel gaande is. Ik ga mijn best doen om vanaf nu echt wekelijks iets te schrijven.

Veel liefs,
Agnes